auf Deutsch                  




Zaliczany do polskich tanców narodowych Polonez powstał na przełomie XVI i XVII wieku i tańczony był na dworach magnackich i szlacheckich jako wyraz oddania hołdu, szacunku królowi czy też starszyźnie. W muzyce ludowej w zależności od regionu określany był jako chodzony, powolny, wielki, gęsi, chmielowy. Na wsiach polskich tańczony był głównie w czasie obrzędów weselnych. Nazwa Polonez powstała ok. roku 1730 gdy taniec ten stał się znany na salonach Europy, zaczęto go określać z francuskiego danse polonaise, czyli taniec polski.

Warto podkreślić, że najznakomitsze Polonezy powstawały na emigracji. Do nich zaliczymy Polonezy okresów zaborów i walki o niepodległość czyli skomponowany ok. 1794 Polonez Michała Kleofasa Ogińskiego „Pożegnanie Ojczyzny” czy ten najbardziej znany na świecie Polonez As-dur opus 40 Fryderyka Chopina z 1838 roku.

Polonez jest tańcem zespołowym. Ma charakter uroczysty. Tańczony dostojnie krokiem posuwistm i płynnym. Krok taneczny rozpoczyna się od lekkiego ugięcia nogi w kolanie a następnie wysunięcia drugiej nogi i wykonania dwu kroków do przodu. Mimo że jest tancem raczej wolnym, to jednak bardzo urozmaiconym poprzez zmienność figur. Najbardziej charakterystyczne figury w Polonezie to ustawienie czwórkami, taniec w kole, wąż, spirala, mijanka oraz tunel.

Najpopularniejsza figura to korowód – tancerze ustawiają się w pary jedna za drugą. Tancerz podaje tancerce prawą dłoń, na którą ta kładzie swoją lewą dłoń. Połączone w ten sposób ręce tancerze wysuwają nieco do przodu, uginając lekko ramiona. Ręce zewnetrzne pozostają swobodnie opuszczone. Tancerka może ująć prawą ręką suknie a tancerz oprzeć lewą dłoń na biodrze lub dłonie trzymać wzdłuż nogawki spodni. Sylwetki tańczących muszą być wyprostowane, a głowy dumnie wzniesione. Częstym elementem w czasie całego układu tanecznego jest wzajemny ukłon tancerzy.

Tancerze ubrani są w stroje wieczorowe, a podczas występów scenicznych w stroje nawiązujące do epoki, z której taniec ten pochodzi a więc stroje szlacheckie lub z okresu Księstwa Warszawskiego.



Ostatnio Polonez jako taniec znów jest na topie, być może, że za sprawą ekranizacji przez Andrzeja Wajdę „Pana Tadeusza” i skomponowanego przez Wojciecha Kilara na potrzeby tego filmu, a tańczonego w nim przez Zespół Pieśni i Tańca „Mazowsze” Poloneza. W Polsce Polonez tańczony jest na otwarcie balu maturalnego. Ostatnio nową tradycją staje się wykonanie Poloneza przez maturzystów w plenerze na ulicach i rynkach miast, z włodarzami tychże miast w pierwszej parze. Jak na znak czasu przystało, akcje te są najczęściej nagłaśniane z pomocą portali społecznościowych. Dla dużej części polskiej młodzieży jest to pierwszy i niestety nierzadko jedyny kontakt z tym polskim tańcem narodowym. A szkoda. Polonez, jak żaden inny taniec rozpoznawany i utożsamiany jest na świecie z Polską i Polakami, dlatego warto znać jego genezę i po prostu umieć go zatańczyć również na innych uroczystościach.


Polecamy również:

Abośmy to jacy tacy, ino chłopcy Krakowiacy...
Krakowiak to obok Poloneza, Mazura, Kujawiaka i Oberka jeden z pięciu polskich tańców narodowych. Ten żywiołowy, skoczny taniec wywodzi się z muzyki ludowej... czytaj dalej

Przyszliśmy tu po dyngusie...
Śmigus-dyngus to pierwotnie dwa odrębne, słowiańskie obyczaje wywodzące się najprawdopodobniej jeszcze z wierzeń pogańskich.... czytaj dalej

Marsz, marsz Polonia, nasz dzielny narodzie...
W ustawie Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z roku 2002-go czytamy:
„Uznając wielowiekowy dorobek i wkład Polonii i Polaków za granicą w odzyskanie przez Polskę niepodległości, wierność i przywiązanie do polskości...czytaj dalej

 
 

 
Polnische Folkloregruppe POLONEZ e.V. Darmstadt